Svensk ordbok 2009, webbversion
vi`ka sig
verb vek, vikit el. vikt, pres. viker
vik·er1vika sin kropp
ofta vid midjan; ibl. mer el. mindre bildligt
de vek sig dubbla av skrattvika sigsedan 16142ge upp
vard.trots demonstrationerna vägrar regeringen att vika sigvika sig (för ngt)sedan 1526