Svensk ordbok 2009, webbversion

vi`ka sig verb vek, vikit el. vikt, pres. viker vik·er1vika sin kropp ofta vid midjan; ibl. mer el. mindre bildligt de vek sig dubbla av skrattvika sigsedan 16142ge upp vard.trots demonstrationerna vägrar regeringen att vika sigvika sig (för ngt)sedan 1526